In een uitspraak van december 2006 is door de Rechtbank Maastricht bepaald dat een werkgever onder bepaalde omstandigheden aansprakelijk is voor een burn out van een werknemer. Het Bureau Beroepsziekten van het FNV heeft naar aanleiding van deze uitspraak gezegd dat werkgevers er rekening mee moeten houden dat werknemers met burn out klachten vaker naar de rechter zullen stappen. Het hek was van de dam en de kranten stonden er vol van. Maar kloppen deze geluiden uit de media wel?

Bedrijfsjuriste mevr. Dayna Shayanfar vertelt maandelijkse de belangrijkste zaken op juridisch gebied. Deze keer de aansprakelijkheid van werkgevers jegens hun werknemers.
Wetgeving

In de wet staat dat de werkgever verplicht is om de werkomgeving en gereedschappen waarmee de arbeid wordt verricht op een zodanige wijze in te richten en te onderhouden, en zodanige maatregelen te treffen en aanwijzingen te verstrekken, als redelijkerwijs nodig is om te voorkomen dat de werknemer schade lijdt. Dit betekent dat op de werkgever een zorgplicht rust voor de veiligheid van de werkomgeving van de werknemer. Ook is de werkgever verplicht om zorg te dragen voor een adequate evenwicht tussen belasting en belastbaarheid in fysieke en psychische zin. Dit betekent dat het voorkomen van psychische schade ook onder de zorgplicht van de werkgever valt.

Uitspraak rechter

In deze zaak ging het om een servicemonteur die gedurende een lange periode extreem lange werkweken maakte. Bovendien was deze werknemer 7 dagen per week 24 uur telefonisch bereikbaar. De werknemer werd vervolgens arbeidsongeschikt vanwege een burn out met depressieve klachten en stelde de werkgever aansprakelijk. Tijdens de procedure kwam vast te staan dat de Arbeidsomstandighedenwet stelselmatig overtreden werd en dat een compensatie in de vorm van vrije tijd ontbrak voor die keren dat de werknemer ’s nachts opgeroepen werd. Tijdens de procedure kwam hiernaast vast te staan dat de burn out van de werknemer niet veroorzaakt was door een andere omstandigheid, zoals bijvoorbeeld problemen in de privé sfeer. De werkgever was onder andere niet in staat om te bewijzen dat hij de zorgplicht niet geschonden had en werd veroordeeld tot het betalen van schadevergoeding aan de werknemer. Het is overigens niet de eerste keer dat de werkgever aansprakelijk gesteld wordt na een burn out van een werknemer. In september 2004 speelde zich een soortgelijke kwestie af. Het ging in deze zaak om een assistent bedrijfsleider die naast de reguliere werkweek ook ’s avonds, in het weekend en soms ook ’s nachts werkte. Gedurende 10 jaar werkte hij bovendien 50 weken per jaar. De werkgever werd veroordeeld tot het betalen van een bedrag van ongeveer ¤ 70.000 waarna de werkgever in hoger beroep ging. Een uitspraak van het Gerechtshof wordt in augustus 2007 verwacht.

Conclusie

Naar aanleiding van deze uitspraken kan niet geconcludeerd worden dat er sprake is van een “doorbraak” in de aansprakelijkheid. In de genoemde uitspraken ging het om zeer belastende werkomstandigheden waarbij de Arbeidsomstandighedenwet aan de laars werd gelapt en waar bovendien aangetoond werd dat de burn out veroorzaakt was door die belastende werkomstandigheden. Deze uitspraken dienen dan ook als op zich zelf staand te worden beschouwd. Desondanks doet u er als werkgever goed aan om uw beleid ten aanzien van arbeidsomstandigheden en werktijden kritisch onder de loep te nemen om er van verzekerd te zijn dat uw werknemers niet onder zeer belastende omstandigheden werken.

Geschreven door mevr : mr. Dayna Shayanfar, corporate lawyer bij Mid Ocean Brands