NEW YORK - De afgelopen jaren won Paul Krugman sterk aan bekendheid dankzij zijn uitgesproken kritiek op het beleid van de Amerikaanse president Bush. De econoom liet zijn opinies de vrije loop in onder meer columns in The New York Times.

Het kwam Krugman op veel kritiek te staan van vakgenoten, maar zijn stevige academische reputatie leed er niet onder. Maandag kreeg de aan de universiteit van Princeton verbonden econoom de Nobelprijs voor Economie 2008 toegekend.

Het Nobelcomité prees vooral zijn bijdrage aan theoriën die nieuw licht werpen op internationale handel, schaalvergroting en de ontwikkeling van productielijnen in bepaalde landen, de zogenoemde 'economie van de omvang' ('economics of scale'). Krugmans uitgangspunt is dat producten goedkoper op grote schaal kunnen worden geproduceerd. Dit proces zorgt voor regionale specialisatie met een wereldwijde afzetmarkt tot gevolg, maar heeft tegelijkertijd lagere prijzen en een groter aanbod tot gevolg.

Krugsmans onderzoek kijkt ook naar de oorzaken van urbanisatie en de gevolgen voor economische specialisatie en groei. ,,Krugman integreerde de eerder gescheiden onderzoeksgebieden van internationale handel en economische geografie'', aldus het Nobelcomité.

Een van zijn meest bekende standaardwerken is ''Peddling Prosperity'' en 'International Economics: Theory and Policy''. In de jaren negentig hield Krugman zich onder meer bezig met valutapolitiek en economische ontwikkeling in Zuidoost-Azië. Later keerde hij weer terug naar de Amerikaanse economie.

Krugman werd geboren in 1953 op Long Island en studeerde geschiedenis en economie aan de universiteiten van Yale en Massachusetts.

Daar gaf hij na zijn afstuderen ook les. Voor zijn benoeming in Princeton was hij verbonden aan Stanford University.

Toen Bill Clinton in 1992 als president werd gekozen was er sprake van een benoeming van Krugman in de regering. Tot een enkeltje Washington kwam het echter niet. De econooom zei zelf dat hij door zijn directheid en onvermogen om zijn mond te houden niet geschikt was voor een dergelijke functie.

In plaats een nieuwe carrièrewending in Washington stortte Krugman zich op het schrijven van verklarende en opiniërende stukken voor het grote publiek. De econoom noemde het een uitdaging om ,,essays voor niet-economen te schrijven die helder, effectief en onderhoudend zijn'', zo liet hij zelf weten.

Krugman hekelde de groeiende kloof tussen arm en rijk en betoogde onder meer dat het gebrek aan economisch beleid en de oplopende staatsschuld, het gevolg van verlaging van de belastingen en de oorlog in Irak, uiteindelijk een grote economische crisis tot gevolg zou hebben. Het Nobelcomité moet hebben gedacht dat de tijd Krugman al snel gelijk heeft gegeven.

Bron: ANP