DEN HAAG - Ik wil u een verhaal vertellen. Een verhaal, dat mij onlangs werd verteld. De hoofdrolspelers zijn een zelfstandige en zijn bank.

Er was eens een succesvol ondernemer zonder personeel, laten we hem Mulder noemen. Mulder werkte nog niet zo lang voor zichzelf. Met veel plezier had hij tien jaar in loondienst gewerkt, waar hij zich had opgewerkt tot een belangrijk man met dito salaris: meer dan 80 duizend euro per jaar.
Maar toch, ondanks of misschien wel dankzij die goede baan, Mulder wilde wat anders en koos voor een bestaan als zelfstandige. Zijn ervaring in het bedrijfsleven kwam goed van pas, en het ging zijn nog jonge bedrijf voor de wind.

Kermis
Nu wilden Mulder en zijn wederhelft, eveneens een leuk inkomen van zo rond de 40 duizend euro, een huis kopen. Ze hadden een aardig optrekje op het oog, dat gelet op de gemiddelde huizenprijs niet eens zo gek duur was, zo rond de drie ton. Met hun beider inkomen zouden ze toch moeiteloos financiering moeten krijgen, zo was de gedachte. Opgewekt stapten ze naar een hypotheekadviseur bij een gerenommeerde bank.
Mulder & Co kwamen van een zeer koude kermis thuis. Omdat Mulders bedrijf nog geen drie jaar bestaat, kon hij niet aantonen over een vast inkomen te beschikken. Het salaris van Co was niet genoeg om het volledige hypotheekbedrag te lenen.

Weg leuk huis. Einde van een sprookje.

Echt gebeurd
Zijn de meeste sprookjes verzonnen uit de dikke duim van Moeder de Gans of Hans Andersen, dit grimmige verhaal is echter aan de orde van de dag. Mulder is niet de enige die dit overkomt. Wie niet kan aantonen dat hij of zij de afgelopen drie jaar een bepaald inkomen heeft behaald uit de eigen onderneming, krijgt nul op het rekest. Banken weigeren ervaring of eigen geld mee te tellen. Een student kan zonder moeite 15 duizend euro lenen, gebaseerd op toekomstige inkomsten als advocaat, arts, werktuigbouwkundige of noem maar op. Zelfstandigen krijgen het lid op de neus.
Onbegrijpelijk vind ik dit. Vanuit de hele maatschappij is er inmiddels erkenning gekomen voor deze groep die – afhankelijk van welke definitie je hanteert – tussen de zeshonderdduizend tot een miljoen personen groot is en voor de economie een niet meer weg te denken flexibele schil vormt.

Lastig
En ja, door de kredietcrisis zijn banken voorzichtig geworden, zijn de regels rondom hypotheken aangescherpt en heeft iedere potentiële huizenkoper daar last van. Maar dit gaat verder. Hier wordt een hele beroepsgroep weggezet. Ook zij die wel langer dan drie jaar bezig zijn, kunnen niet zonder slag of stoot terecht bij een financier. Want zelfstandigen zijn anders, en lastig, zo wordt geredeneerd. En daar maak ik me druk over. Met een goed doorwrocht plan zou toch iedere zzp’er juist de steun verdienen van financiële instellingen in Nederland.
PZO staat en gaat voor de zelfstandige. Dat doen we op vele fronten, bij de politiek, maar ook elders. Dus banken: samen met u zou PZO graag een meer werkbare oplossing voor zpp’ers ontwikkelen. De ideeën en oplossingen liggen al klaar bij PZO. En dat is geen sprookje.

Geschreven door Esther Raats-Coster, voorzitter PZO